وقتی همه ی دستها روی هم زده می شوند و درمانده بر هم می مانند و لبها گزیده می شوند از بیچارگی ...

آنکس که دستش  را بر این دستها می گذارد و آن را که خالی تر است و محتاجتر می گیرد کسی نیست جز خدای مهربان هم او که لا اله الا هو ...

پس علیه توکلت و الیه انیب...

همیشه یادت باشد که :

وَ مَا رَمَیتَ اِذ رَمَیتَ وَ لکِنَّ اللهَ رَمَی 

تــمـام مـعـلوم هـا و مجـهـول هایـم را
بـه زحمـت کـنـار هـم مـی چـیـنم
فـرمـول وار ؛
مـرتـب و بـی نـقـص ...
و تــو
بـا یـک اشـاره
هـمـه چـیـز را
در هـم می ریــزی ...

تكبّر عبارت است از حالتي كه انسان خود را بالاتر از ديگري ببيند و اعتقاد برتري خود را بر غير داشته باشد. و فرق اين با عجب، آن است كه: انسان خود را شخصي بداند، و خود پسند باشد، اگر چه پاي كسي ديگر در ميان نباشد، ولي در كبر، بايد پاي غير نيز در ميان آيد تا خود را از آن برتر داند و بالاتر بيند. و اين كبر، صفتي است در نفس و باطن. و از براي اين صفت، در ظاهر، آثار و ثمراتي است كه اظهار آن آثار را تكبّر گويند.

اقسام تكبر و درجات متكبرين

 تكبر به سه قسم است:
اول آنكه: تكبر بر خدا كند، همچنان كه نمرود و فرعون كردند. و اين بدترين انواع تكبر، بلكه اعظم افراد كفر است. و سبب اين، محض جهل و سركشي است. و به اين قسم خداي - تعالي - اشاره فرموده كه: «إِنَّ الَّذينَ يَسْتَكْبِروُنَ عَنْ عِبادَتي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرينَ» 40: 60 يعني: «به درستي كه: كساني كه تكبر و گردن‏كشي از بندگي من مي‏نمايند به زودي داخل جهنم مي شوند، در حالتي كه ذليل و خوار باشند».
دوم آنكه: بر پيغمبران خدا تكبر كند و خود را از آن بالاتر داند كه انقياد و اطاعت ايشان را كند، مانند: ابو جهل و امثال اين‏ها. و ايشان كساني بودند كه مي‏گفتند:
«أَ هؤُلاءِ مَنَّ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنْ بَيْنِنا» 6: 53 يعني: «آيا اين‏ها را خدا منّت گذارد و پيغمبر كرد در ميان ما؟».
و مي‏گفتند: «أَ نُؤْمِنُ لِبَشَرَيْنِ مِثْلِنا» 23: 47 يعني: «آيا ما ايمان بياوريم از براي دو انسان مانند ما؟».
و مي‏گفتند: «إِنْ أَنْتُمْ إِلا بَشَرٌ مِثْلُنا» 14: 10 يعني: «نيستيد شما مگر بشري مانند ما».
و اين قسم نيز نزديك تكبر به خدا است.
سوم آنكه: اينكه تكبر بر بندگان خدا نمايد، كه خود را از ايشان برتر بيند و ايشان را در كنار خود پست و حقير شمارد. و اين قسم اگر چه در زشتي، از قسم اول كمتر باشد، اما اين نيز از هلاك كننده هاي بزرگ است. بلكه چه بسيار باشد كه منجر به مخالفت خدا شود، زيرا كه صاحب آن، گاهي حق را از كسي مي‏شنود و چون خود را از او بالاتر مي‏داندخودداري از قبول و پيروي آن مي‏كند. بلكه چون عظمت و تكبر و برتري و «نشان دادن قدرت» مختص ذات پاك خداوند - علي اعلي - است پس هر بنده ‏اي كه تكبر نمايد در صفتي از صفات خدا، با او منازعه نموده است.
همچنان كه براي تكبر، سه قسم است، همچنين براي آن، سه 

ادامه مطلب

برچسب‌ها: فاطمیه

 فرات از شرمندگی بی آب می شد اگر اشک بهشت نبود ...

برچسب‌ها: کربلا

کوثر که می گویند یعنی فاطمه !

یعنی خیر کثیر !

یعنی عشق به فاطمه حرّ را حرِّ کرد .

عباس را  هم برادر حسین !

تل زینبیه تا قتلگاه فاصله ای ندارد ...

که می داند از این بالا چه دید کمی آنطرف تر ؛ زینب ؟!!!

برچسب‌ها: کربلا

اینجا ؛ کربلا ؛ راه نرفته پاهایت درد می کند... 

خارها را انگار سوزانده اند همه اش را...

برچسب‌ها: کربلا

چشم وا کردم و خود را وسط صحن و سرا عرش خدا کرب و بلا  مست و رها در دل آیینه جدا از غم دیرینه ولی دست به سینه یله دیدم من سر تا به قدم محو حرم بال ملک دور و برم یک سره مبهوت به لاهوت رسیدم چه بگویم که چه دیدم که دل از خویش بریدم به خدا رفت قرارم نه به توصیف چنین منظره ای واژه ندارم سپس آهسته نشستم  و نوشتم فقط ای اشک امانم بده تا سجده ی شکری بگذارم

برچسب‌ها: کربلا

کربلا آخر خط است، پیاده نشوی برمی گردی

تا بدانی قحطی آب چه می کند، چشمانت بی آب می گریند ؛

درس های کربلا این گونه اند...

هر آنچه دادند همانجا خرج کن !

کربلا بعد ندارد ، بعد همین جاست ...

نگران رفتن مباش !

رفتنی در کار نیست ! کربلا را برای بازگشتن آفریده اند...

برچسب‌ها: کربلا

 

راه ِ کربلا
از کوچه مےگذشت!

 

برچسب‌ها: فاطمیه

 

یا سرت را مے برند
یا دستت را،
اگر
مادرت فاطمه باشد!

برچسب‌ها: فاطمیه

 

تقصیر حسن چیست،
کـ سیلے
با نیلے
هم قافیه است؟!

برچسب‌ها: فاطمیه

 

کمر درد
ارثےست،
اگر سید باشے...!

 

برچسب‌ها: فاطمیه

 

هر کارے کردم
نتوانستم
در را
جدا کنم از مادر...!

 

^{مجموعه  از در ، تا مادر
نوشته « سید محمد رضی زاده »
بهار ۱۳۹۰
ذکر نوشته ها بدون درج منبع و نام نویسنده مجاز نمی باشد.}

   

برچسب‌ها: فاطمیه

 

به خدا درهوس دیدن شش گوشه ، دلم تاب ندارد . نگهم خواب ندارد ،

قلمم گوشه ی دفتر غزل ناب ندارد،شب من روزن مهتاب ندارد،

 

همه گویند به انگشت اشاره،مگر این عاشق بیچاره ی دلداده ی دلسوخته ارباب ندارد…؟

_{قطعه ای از شعر آقای سید حمید رضا برقعی}